เครื่องวัดความร้อนเป็นอุปกรณ์หลักสำหรับการวัดความร้อนของวัสดุอย่างแม่นยำ การเลือกก๊าซจะกำหนดความถูกต้องและความน่าเชื่อถือของข้อมูลการทดลองโดยตรง และข้อกำหนดสำหรับก๊าซในสถานการณ์การทดลองต่างๆ มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน

ประเภทของก๊าซหลักที่ใช้กันทั่วไป: ก๊าซที่ใช้กันมากที่สุดในเครื่องวัดความร้อนคือออกซิเจนและไนโตรเจน ออกซิเจนส่วนใหญ่จะใช้ในการทดลองการเผาไหม้ที่สมบูรณ์ของสารที่ติดไฟได้สามารถให้สภาพแวดล้อมการเผาไหม้ที่เพียงพอสำหรับการเผาไหม้ตัวอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าการปล่อยความร้อนที่เพียงพอเหมาะสำหรับการกำหนดค่าความร้อนของตัวอย่างที่ติดไฟได้เช่นถ่านหินและวัตถุดิบเคมี ไนโตรเจนส่วนใหญ่จะใช้ในฉากป้องกันเฉื่อยซึ่งสามารถแยกอากาศเพื่อป้องกันการเกิดออกซิเดชันของตัวอย่างหรือใช้เป็นพาหะในการทดลองพิเศษเพื่อให้มั่นใจถึงความเสถียรของกระบวนการทดลอง

ข้อกำหนดหลักของก๊าซ: ไม่ว่าจะเลือกก๊าซชนิดใด ความบริสุทธิ์จะต้องเป็นไปตามมาตรฐานอย่างเคร่งครัด ความบริสุทธิ์ของออกซิเจนมักจะไม่ต่ำกว่า 99.5% และความบริสุทธิ์ของไนโตรเจนต้องมากกว่า 99.9% สิ่งสกปรกจะรบกวนผลการเผาไหม้หรือทำให้เกิดการเบี่ยงเบนของข้อมูล ในเวลาเดียวกัน ก๊าซจะต้องแห้งและสะอาด หลีกเลี่ยงความชื้นและฝุ่นที่อุดตันท่อหรือกัดกร่อนอุปกรณ์ ส่งผลกระทบต่อการทำงานปกติของเครื่องมือ

พื้นฐานสำคัญสำหรับการเลือกก๊าซ: การเลือกก๊าซควรรวมกับวัตถุประสงค์ของการทดลอง ควรเลือกออกซิเจนเพื่อวัดค่าความร้อนของตัวอย่างที่ติดไฟได้ และควรเลือกไนโตรเจนสำหรับการทดลองที่ไม่เผาไหม้หรือการทดลองที่ต้องแยกอากาศ นอกจากนี้ ควรจับคู่รุ่นของเครื่องมือ ความดันและการไหลของก๊าซมีข้อกำหนดพารามิเตอร์เฉพาะ และจำเป็นต้องดำเนินการอย่างเคร่งครัดตามคำแนะนำของเครื่องมือ

ข้อกำหนดการใช้ก๊าซ: ตรวจสอบความแน่นของท่อส่งก๊าซก่อนใช้งานเพื่อป้องกันอันตรายด้านความปลอดภัยที่อาจเกิดขึ้นจากการรั่วไหล เปลี่ยนถังแก๊สและวาล์วลดแรงดันเป็นประจำเพื่อให้แน่ใจว่ามีการจ่ายก๊าซที่เสถียร ปิดแหล่งก๊าซในเวลาหลังการทดลอง และทำความสะอาดท่อเพื่อให้แน่ใจว่าเครื่องมือทำงานได้อย่างแม่นยำในระยะยาว

การเรียนรู้ประเด็นสำคัญของการเลือกก๊าซของเครื่องวัดความร้อนไม่เพียงแต่รับประกันความถูกต้องของข้อมูลการทดลองเท่านั้น แต่ยังช่วยยืดอายุการใช้งานของเครื่องมือและช่วยให้การทดลองวัดความร้อนต่างๆ ดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพ